Twee ervaringen in één week deden mij beseffen hoezeer muziek ons mensen bindt en in staat stelt
om boven onszelf uit te stijgen. Dinsdagavond zag ik bij Nieuwsuur hoe jonge, aankomende studenten
in Charkiv (Oekraïne) samen zingen en dansen bij hun afscheid van de middelbare school en er
ondanks alles voor kiezen toch in hun stad, ondergronds (!), te blijven studeren en hoe zangers,
instrumentalisten, dansers en andere theatermakers ook, in de ruimtes onder hun theater of
concertzaal, actief en met veel elan hun vak blijven uitoefenen, terwijl de bommen van de
nietsontziende vijand elders in de stad inslaan.
Woensdagavond zat ik samen met de cultuurmakelaars van de gemeenten Oldenzaal en Losser,
Roxine Engelbarts en Chris van den Heuvel ,als jurylid, in Stadstheater de Bond in Oldenzaal bij de
grote finale van Grab the Mic, een (zang)talentenjacht voor leerlingen van al de zes locaties van het
Twents Carmel College Oldenzaal. Ik was daar getuige van een door de aan het TCC verbonden
muziekdocenten, onder wie vele van mijn oud-studenten, perfect georganiseerde voorstelling in een
bomvol theater. Het plezier, de soms ontroerende optredens, maar ook de zenuwen en het
meelevende publiek maakten de avond tot een waar feest waar de Muzen en de heilige Caecilia graag
te gast zouden zijn geweest!
Kortom; twee ervaringen met muziek en jeugd als leidraad, in een totaal verschillende ambiance,
maar met de factor ‘verbinding’ die muziek zo uniek maakt. Je hebt weinig woorden nodig om dat
gevoel uit te leggen; het is er gewoon. Een scholier uit Charkiv zei in de documentaire dat muziek
onmisbaar is voor zelfidentificatie, jezelf betrokken te voelen bij de gemeenschap waarin je leeft en in
een oorlog de kracht biedt om als volk te overleven. Ik moest denken aan het ontstaan van een
zelfstandig België dat begon met een opstand in 1830 in Brussel die geïnspireerd was op een
uitvoering van een opera (!); La Muette de Portici van Daniel Auber.
Niet dat het woensdagavond in de Bond kwam tot een opstand, maar wel tot een gevoel van
gezamenlijkheid, waarbij deelnemers elkaar spontaan aanmoedigden en (soms heel) jonge mensen
veel van zichzelf blootgaven door voor een volle zaal wat over zichzelf te vertellen, te zingen en dat
ook nog allemaal met hun onhandige puberlijven min of meer gestileerd en overtuigend ‘te brengen’.
De 17-jarige winnares Lara Veldscholten, uit Noord-Deurningen, vertelde dat Tineke Steenbeeke,
muziekdocente en dirigente van de Carmel Big-Band, haar had gestimuleerd mee te doen, want dat
ze zelf eigenlijk best de nodige twijfels had gehad.
Eerlijk gezegd denk ik dat alle deelnemers de nodige steun van hun muziekdocenten hebben gehad.
Gelukkig maar dat je jonge mensen kunt stimuleren ‘mee te doen’, jezelf ‘te geven’ om zodoende een
evenwichtig mens te worden. Mooi vak, muziek. Kan Grab the Mic niet elk jaar?
(O ja, Lara zoekt nog een kamer in Utrecht, want daar gaat ze biomedische wetenschappen studeren.
Maar ze blijft zingen…)
Geert C.A.M. Christenhusz.