De vraag ‘Waar is dat feestje?’ is steeds meer retorisch geworden, daar men vaak al van verre kan
horen waar het feestje plaatsvindt. Een luide dreun van elektronisch geluid in de lage regionen van
het aantal Hertz, afgespeeld op het vaste tempo van 120 BPM (Beats Per Minute, slagen per minuut),
doet jou aan oren en onderbuik overduidelijk kond van het feestelijk gebeuren. Zelfs ‘feestjes’ waar je
zelf niet voor uitgenodigd bent betrekken je in hun ongetwijfeld vrolijke, maar luidruchtige
genoegens. In het weekeinde zelfs op tijdstippen waarop je graag je moede hoofd op het kussen in je
slaapvertrek legt. Bij (on)gunstige noordwestenwind dringt zich in Oldenzaal zelfs de ‘feestmuziek’ uit
Weerselo aan je op. Of je wilt of niet, ook jij moet mee op de boem-boem-boem-levensdreun en het
tempo van het huidig tijdsgewricht. Dat tempo berust op de dubbele, gemiddelde menselijke
hartslag; twee maal 60 slagen per minuut, en lijkt niet voor niets gekozen. Het dwingt ons tot een
soort gezamenlijke activiteit, waarbij het individu opgaat in een massaal gevoelde beleving, maar
waarbij het contact met de ander teniet wordt gedaan door de overmaat aan geluid. Ik wil graag
beklemtonen, dat dit geen pleidooi is tegen elektronische muziek op zich en ben ook van mening dat
er op dat gebied veel interessante, originele en smaakvolle dingen gebeuren; rave, dance, lounge,
techno, enzovoort. Ik doel op de ‘panklare’ groove die je tegenwoordig onder bijna elk ‘feestnummer’
hoort. Voor de liefhebbers van het genre verwijs ik graag naar TV Oranje, waar het bij 8 van de 10
gepresenteerde opnames raak is. Het summum van muzikale kaalheid vormen nummers waar in een
2-telsmaat. op 120 B.P.M. en een onafwisselend ritme iemand één woord kreunt, op één toon en
begeleid door steeds hetzelfde akkoord. Ik schrik niet gauw terug voor experimenten op muzikaal
gebied, tevens gun ik een ieder zijn of haar muzikale smaak, maar het gemak van ‘de dreun’ gaat mij
te ver. Het riekt naar bewustzijnsvernauwing en massaconsumptie. Nu de ‘r’ weer in de maand is en
veel Oldenzalers de koppen bij elkaar steken om hun (muzikale) plannen voor het komende carnaval
te bespreken, zou ik hun alvast willen vragen ook ‘de dreun’ op de agenda te zetten. Ter voorkoming-
van, wel te verstaan!
Geert C.A.M. Christenhusz.
De Dreun
‘De nacht wordt gereduceerd tot een doffe dreun
van een geluidsautomaat, afgesteld op 120 B.P.M.
die maakt dat men zich niet onttrekken kan
aan het leven van hen die zonder deze puls
de controle over het bestaan dreigen te verliezen.
Elke minuut telt, elk uur moet gevuld
met leven, maar dan van een ander soort.’
Geert C.A.M. Christenhusz.
Stadsdichter van de Stad Oldenzaal